Klasyk z najlepszym Graczem w historii koszykówki. Michael Jordan jest jednak jeden:

Się dzieje w muzycznym i około muzycznym świecie. Kanye West na swoim blogu namawia do oglądania najładniejszej białej kobiety Scarlett Johansson. Chyba się myli.
Stacy Epps, pani, która ładnie śpiewa i wygląda równie ciekawie, wydaje album “The Awakening”. Tytuł oddaje istotę rzeczy. Mogliście ją słyszeć na niezbyt udanym projekcie Sol Uprising. Na szczęście Stacy sama robi muzykę dużo lepiej. Od jakiegoś czasu można znaleźć w Internecie jej epkę “Ruff Draft”. Oczywiście do niczego nie namawiamy.

A jak jesteś głodny/głodna to zjedz Air Maxa:

Zmarł jeden z Mistrzów muzyki. To, że wywarł wielki wpływ na wielu artystów, jest oczywiste. Nie pozostajemy poza Jego wpływem – setki godzin poświęconych takim utworom jak “Walk On By”, czy “I’m Gonna Have to Tell Her”, nie wspominając o ścieżce dźwiękowej do “Shafta”, przybliżały do muzyki idealnej, kompletnej, otwartej i przede wszystkim wolnej. To właśnie Pan Hayes stworzył płytę, która mając tylko 4 utwory, trwała prawie 50 minut. “Hot Buttered Soul” była i jest krążkiem przełomowym, otwierającym nowe drzwi muzyki. Wielki talent, wspaniały głos, arcymistrzowska zdolność kompozycji. Spoczywaj w Pokoju Mistrzu Isaac.

Cały świat pokochał Waajeeda po przełomowej płycie, wydanej w 2006 roku przez Ubiquity Records o tytyle “Triple P”. Sygnowana nazwą Platinum Pied Pipers, otworzyła kilka zamkniętych głów. Saadiq, świetny keybordzista i gitarzysta, który wniósł energię żywych instrumentów, do albumu, niestety nie został tak szybko rozchwytywany przez media i fanów jak Waajeed. Ten za to, znany z dobrego stylu i sformułowań w stylu “I am a nice guy”, zdobył wielu odbiorców, czujących pustkę po śmierci Jay Dee’ego.

Waajeed to styl Detroit w najlepszym wykonaniu. Nie bez powodu piszemy tutaj o J Dilli. To od niego dzisiejszy bohater bloga dostał swoja pierwszą bitmaszynę, jakżeby inaczej – MPC 2000. W Detroit nic nie ginie, chciałoby się powiedzieć. Jednak to nie PPP było pierwszym projektem, za którym stał Waajeed. Slum Village dużo zawdzięcza temu beatmaker’owi. Klasyczny “Welcome 2 Detroit” było także współprodukowane przez Waajeeda. Ale to dopiero “Triple P” zwróciło uszy i oczy mniej zorientowanych odbiorców na tego producenta. Wszyscy, którzy chcą poznać więcej jego produkcji powinni sprawdzić płytę “The War L.P.”

Piszemy o tym wszystkim nie bez powodu. Niebawem ma wyjść kolejny album Platinum Pied Pipers “Abundance”, a już teraz polecamy Wam klip ukazujący powstawanie singla promującego to wydawnictwo. “On a Cloud” ma dużą siłę i zdecydowanie odsłania nam nowe, większe brzmienie PPP.

Festiwal, który w tym sezonie stanął na podium jeśli chodzi o line-up. Talib Kweli, Arrested Development, Looptroop Rockers, Wu-Tang Clan i główna gwiazda – Shaggy. Dwa dni muzycznych wrażeń dla jednych spełnionych, dla innych nie do końca. Jedno jest pewne – sobota była dniem podscenicznych orgazmów…

Arrested Development dało ukojenie, którego potrzebowaliśmy po kilku godzinach jazdy pociągiem i pieprzonymi tramwajami (czemu stoisz?). 13 lat doświadczenia we wspólnym graniu zespołu musiało zagwarantować dobrym Show. Już samo wyjście na scenę utrzymane mocno w klimacie afrykańskim, postawiło wysoko poprzeczkę dla następnych artystów. Pomijając chronologię, wiadomym było, że “Everyday People” spowoduje drżenie okolicznej zieleni i obudzi we wszystkich tzw. “one love”. Mówisz i masz, kilkaset ludzi z radością na twarzach skakało krzycząc z całej siły “I aaam everyday peopleee”. Ha kto nie jest?

Koncert Arrested Development to przede wszystkim możliwość oglądania pełnych energii dwóch kobiet, które mimo swojej wagi (”yo mama is fat, how fat is she?”), przeniosły wszystkich do rdzennej Afyki. Baba Oje w dobrej formie, nie martw się, on ma “dopiero” 76 lat, które pozwalają mu wyginać się jak “bboy’om kość”. Trzeba przyznać, że robi wrażenie. Speech śpiewał i rapował jakby wszedł do studia – lekko, czysto i przy tym z zajebistym kontaktem z publicznością. Przypominało to muzyczne web 2.0, gdzie odbiorcy mieli równie dużo do zaśpiewania co artysta. Piękna sprawa!

Talib Kweli, czy wiesz że zrobiłeś kilka najlepszych numerów w historii gatunku? Kto nie zna refrenu “Get By”? Kto nie bujał się w deszczu do “The Blast”? Kto nie myślał o pięknych kobietach słuchając “Hot Thing”? Jak koncert? Dla tych, którzy znają płyty Kweli’ego to była uczta z drinkiem w ręku. Dla tych, którzy lubią modę – też. Dzięki za styl. Dobrze dobrany repertuar (po kilka kawałków z każdej płyty) znalazł odbicie w zachowaniu publiczności. Ale każdy czekał na jedno – “Get By”. Refren, który nigdy się nie nudzi, znamy jak 10 przykazań (to dobrze?):

“This morning, I woke up
Feeling brand new and I jump up
Feeling my highs, and my lows
In my soul, and my goals”

Drugi dzień festiwalu miał być tylko deserem po najlepszym obiedzie w życiu. Lubimy desery. Looptroop Rockers dali lekcję dobrego grania: tony energii, idealny kontakt z publicznością i pan profesor Embee, którego pracę na scenie obserwowaliśmy ze szczękami przy ziemi (?mentos też tak umie?- DJ DBT).

Po szwedzkim ogniu i zamieszaniu organizacyjnym na scenę wyszedł, zapowiadany jako gwiazda festiwalu, Shaggy. Mimo naszego sceptycznego nastawienia, trzeba powiedzieć że to był najbardziej profesjonalny koncert tego dnia. Akustyka zadziałała pięknie i widać było, że ludzie na scenie wiedzą w jakim celu na nią wyszli.

Festiwal zakończył występ legendy, której magia przyciągnęła na Pola Marsowe większość obecnych tego wieczoru. Okrojony Wu Tang Clan zagrał tak, że zadowolił psychofanów Wu i zawiódł fanów dobrych koncertów, ale jako że narzekanie nie jest naszym hobby powiemy tylko, że kawałki Ol? Dirty Bastarda ruszyły absolutnie wszystkich.

Do zobaczenia za rok.

Od kilku tygodni ciężko nie słuchać J*Davey… Duet składa się z dwóch osób: ślicznej, śpiewającej Jack Davey oraz producenta Brooke d’Leau. Możecie go kojarzyć z obecności na 12″ Sa-Ra Creative Partners. Mają fajny styl i ciekawe brzmienie. Polecamy sprawdzić ich 2 płyty “Land of The Lost” i “The Beauty in Distortion”, które teraz zostały razem wydane. Można się dużo nauczyć. Latasz?